شبی که با زعفران اندازه می‌گیرند.

میراث

یک آشپزخانه، دو خانواده، صد سال زعفران.

موحدی‌ها یک دیگ مسی از اصفهان آوردند؛ دیگی که هیچ‌وقت نسابیدند، چون ته‌دیگ خاطره‌ها را نگه می‌دارد و بعد از هر بار استفاده فقط پاکش می‌کنند. سارکیسیان‌ها ذغال و رسم جلفای نو را آوردند: سفره را برای چند نفر بیشتر از تعداد دعوت‌شده‌ها می‌اندازند. تنها چیزی که این دو خانواده هیچ‌وقت بر سرش توافق نکرده‌اند این است که زعفران پیش از رفتن برنج در دیگ چقدر باید دم بکشد؛ اختلافی که حالا به نسل چهارم رسیده است.

اینجا همه چیز آرومه، حتی آتش.